Όλοι μας ξέρουμε το μύθο της θεάς Αθηνάς, που νίκησε τον Ποσειδώνα χαρίζοντας την  ιερή ελιά που φύτρωσε στον βράχο της Ακρόπολης , κλπ., κλπ. Μέσω αυτού του μύθου λίγο-πολύ θεωρούμε την ελιά κάτι σαν παγκόσμια ιδιοκτησία μας. Πόσες ετικέτες και brand εταιρειών δεν έχουμε, μερικές μάλιστα έχουν σχεδόν πάψει να ασχολούνται με το ελαιόλαδο γιατί υπάρχουν άλλα πιο κερδοφόρα τρόφιμα, πόσο προωθητικό υλικό δεν αρχίζει και τελειώνει με τη θεά Αθηνά, μέχρι και διαγωνισμός πήρε το όνομά της άσχετα αν μέχρι πριν λίγα χρόνια οι ιδιοκτήτες του είχαν άλλες προτεραιότητες. Όμως, στην Ελλάδα η θεά Αθηνά «πουλάει».

Ε, λοιπόν, εγώ, μετά από 40 χρόνια αποκλειστικά στο χώρα της ελιάς και του λαδιού, βλέποντας τα όσα συμβαίνουν γύρω μου ντρέπομαι να διεκδικήσω την κληρονομιά της.

Προχτές, 26 Νοεμβρίου, γιορτάστηκε η παγκόσμια ημέρα ελιάς και ελαιολάδου. Αμφιβάλλω αν το είδατε κάπου αλλού εκτός από το οlivenews.gr (Παγκόσμια ημέρα ελιάς και ελαιολάδου 26/11), ούτε έμαθα για κάποια τιμητική εκδήλωση. Την ίδια μέρα το Διεθνές Συμβούλιο Ελαιοκομίας (IOC) οργάνωσε μια παγκόσμια τηλεδιάσκεψη, την οποία παρακολουθήσαμε και γράψαμε σχετικά (Το Διεθνές Συμβούλιο Ελαιοκομίας γιορτάζει την Παγκόσμια Ημέρα Ελαιοκομίας, 27/11). Σε αυτήν δεν συμμετείχε κανένας, (ΚΑΝΕΝΑΣ), Έλληνας ή Ελληνίδα.

Απηύθυναν χαιρετισμούς ο εκπρόσωπος της UNESCO (το IOC ανήκει στον ΟΗΕ), ο Τυνήσιος διευθυντής του IOC και οι υπουργοί Γεωργίας της Ισπανίας, της Τυνησίας, της Αιγύπτου, της Γεωργίας.

Από τους επιστήμονες-εμπειρογνώμονες:

-ένας πολύ σημαντικός καθηγητής από την Ουρουγουάη -καλά διαβάζετε- μίλησε για την ιστορία της ελιάς από τη Νεολιθική Εποχή,

– ένας Ισπανός για την ευεργετική δράση της Μεσογειακής Διατροφής (που κι αυτή την θεωρούμε ιδιοκτησία μας ενώ τσακωνόμαστε αν είναι Κρητική ή Μεσογειακή),

– ένας Ιταλός χημικός για την ποιότητα και τα πρότυπα (trade standards) πως εξελίσσονται,

-ένας Ισπανός αναλυτής Αγροτικής Οικονομίας (στην σύγχρονη Ελλάδα μας την ειδικότητα κατέχει ο καθένας κατά το γνωστό «είσαι ό,τι δηλώσεις») μίλησε για την παγκόσμια αγορά ελαιολάδου,

– ακολούθησαν και άλλες ενδιαφέρουσες εισηγήσεις.

Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί αν εκτός από τον φθόνο (θυμηθείτε την εξορία του δίκαιου Αριστείδη), και τη διχόνοια (θυμηθείτε τους στίχους του Διονύση Σολωμού), έχουμε κληρονομήσει κάτι άλλο από τους αρχαίους ημών προγόνους.

Ακόμη κι αν μοιραζόμαστε τα ίδια ελαττώματα, τουλάχιστον εκείνοι διακρίθηκαν για:

-την αριστεία (αξιοκρατία),

-την παιδεία και τον πολιτισμό τους,

-την κριτική σκέψη, την αμφισβήτηση των γήινων θεών και μύθων τους (αντίθετα με τον μυστικισμό της θεοκρατικής Ανατολής)

-την Πολιτεία, που με όλα της τα κουσούρια, λειτουργούσε επειδή σέβονταν τους γραπτούς και άγραφους κανόνες της.

Αν κάποιος αμφιβάλλει ας συγκρίνει το σύγχρονο «να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα» με το «ουκ εά με καθεύδειν το του Μιλτιάδου τρόπαιον». Πως δηλαδή η αφόρητη ζήλεια που ένοιωθε ο Θεμιστοκλής για τη νίκη του Μιλτιάδη στον Μαραθώνα, τον οδήγησε σε ένα εξίσου και μεγαλύτερο κατόρθωμα, στη ναυμαχία της Σαλαμίνας. Ή και το “άμμες δε γ΄εσόμεθα πολλώ κάρρονες” των νεαρών Σπαρτιατών, που ήθελαν να γίνουν καλύτεροι των γεροντότερων.

Γι’ αυτά λοιπόν όλα, κάθε πρωί, που πηγαίνοντας στο γραφείο μου πέρναγα και περνάω κάτω από τον ιερό βράχο της Ακρόπολης, αναρωτιέμαι αν η θεά Αθηνά είναι υπερήφανη ή ντρέπεται για τους σύγχρονους απογόνους της.

Εσείς τι λέτε;

(φωτογραφία: οι Καρυάτιδες με την ιερή ελιά στην Ακρόπολη, αποκλειστική ευγενική παραχώρηση του Αντρέα Σμαραγδή)

The post Ντρέπομαι τη θεά Αθηνά appeared first on olivenews.gr.

Προσθήκη νέου σχολίου

ΦΑΣΑ